Borcu Olan Hesap Kapatılır Mı?
Bir Hesabın Kapanışı, Bir Hayatın Kapanışı Gibi
Kayseri’nin soğuk, gri sabahlarına uyanırken, cebimdeki o kartı hatırladım. Banka kartım, bir türlü vazgeçemediğim ve en sonunda içine battığım o borç yüküyle, bana her gün ağır bir şekilde hatırlatıyordu kendisini. Bu yazıyı yazarken, o banka kartının bana ne hissettirdiğini tekrar düşündüm; bir çantada unuttuğum eski bir mektup gibi, bir tür geçmişin yükü. Sadece paranın değil, bir tür özgürlüğün ve masumiyetin de kaybolduğu, nehrin kenarına düşen eski bir taş gibiydi.
O Gün Başladı, Çıldırmak Üzerindeydim
Bir gün sabahı, gelen o bildirimle her şey değişti. Borcumun üstünden biraz zaman geçmişti ve her şeyin unutulabileceğini, ertelenebileceğini düşünüyordum. Ama banka bana unutturmuyordu. Hani bazen, bir şeyin gözünün içine bakarsınız da o şey size bir hayat dersi verir mi? İşte o gün, hesap hareketlerini kontrol ettiğimde fark ettim ki, hesap kapanmaya yaklaşmıştı. Üzerimde bir ağırlık hissettim. Ya borcum yüzünden hesabım kapanırsa? Bu düşünce, göğsüme büyük bir taş gibi oturdu. Sadece o hesap değil, hayatımın bir parçası da kapanacak gibi hissediyordum. Bir anda, umutsuzca günlerce içinde kaybolduğum borç sarmalını düşündüm.
Çaresizlik İçinde Bir Şehir Sokaklarında
O gün Kayseri’nin en kalabalık caddesinde yürürken, her şey sanki bana bakıyor gibiydi. Binalar, insan yüzleri, arabalar… her şey. Ama gözlerim bir noktada sabitlenmişti: telefonumda, bankanın gönderdiği mesajda. “Hesabınızda borç bulunmaktadır. Hesabınız kapanabilir.” Bir an, o mesajın bana geleceğini çok iyi biliyordum, ama bu kadar erken olması, içimde bir korku yaratmıştı. Bu borç o kadar büyümüştü ki, zamanla ona alışmıştım. Ama sabah gelen bu bildirim, hayatımın dönüm noktalarından biri olacaktı.
Her adımda kaybolan paraların izini sürüyordum. Her şey bir anda daha gri, daha dar, daha korkutucu hale gelmişti. İşte, tam o noktada, sokaklar arasında kaybolmuş gibi hissettim. Kayseri’nin kalabalığında, bazen insan kendini kaybedebilir, ama kaybolduğunda da dönüp bakacak kimseyi bulamaz.
Umutsuzluk, Ama Bir Yandan da Umut
Hesabım kapanacak mıydı? Cevap bana zor geldi. Herkesin o kadar kolayca ödediği o borçlar, benim için bir dağa tırmanmaya benzedi. Ama tırmandıkça dağ büyüyor, engeller artıyordu. O an, borçlarımın üstesinden gelebilmek için ne kadar çaba harcadığımı düşündüm. Borcu kapatma düşüncesi beni acı verirken, içimde beliren umut bir başka yöndendi. Bir yandan da soruyordum kendime: Acaba gerçekten borcu olan hesap kapatılır mı?
Bir banka hesabım vardı, ama bir de umut ettiğim bir hayatım… Bunları ayırt etmek zordu. Hangi birini seçeceğimi bilemiyordum. Kayseri’nin soğuk günlerinde, o kadar çok düşünüyordum ki; ama sonunda kararımı verdim. Hesabım kapanırsa, o paranın arkasında bir hikâye olduğunu, hataların ve derslerin olduğunu kabullenecektim. Belki de hesap kapansa bile, hayat yeniden başlardı. Ve belki de yeniden kredi kartı almazdım!
Hesabın Kapanması, Hayatın Devamı Gibi
Hesap kapanmadı, ama ben kendim için yeni bir yol buldum. Yavaşça, ama kararlı adımlarla, borcumu ödedim. Hatalarımı kabul ettim. O hesabın kapanması, aslında benim için bir kapanış değil, yeni bir başlangıçtı. Borçlar bir noktada geride kalmalıydı, ama yaşam devam etmeliydi. Kayseri’de, o gün, sıcak bir çay içip, bir nefes alırken şunu düşündüm: Hayat, hesaplardan daha büyük.