Boş Küme Nasıl Bulunur? | Kayseri’den Bir Genç Yetişkinin Güncesinden
Herkesin hayatında bir boş küme anı vardır.
Herkesin hayatında bir boş küme anı vardır. Bir şeyin olmaması, belki de olmasını çok istediğin bir şeyin bir türlü eline geçmemesi… Kayseri’nin dar sokaklarında, o eski evlerde, annemin mis gibi kahve yaptığı mutfakta düşündüm bu boş kümeyi. Henüz 25 yaşındaydım ama yaşadığım o boşluk hissiyle, belki de tüm hayatım boyunca yaşadığım bu eksiklikle tanışmamın uzun sürdüğünü düşünmüştüm. Bu yazıyı yazarken bile hissediyorum içimde o boşluğu. Eğer biraz sabırlı olursanız, belki siz de anlamaya başlarsınız, neden boş küme aradığımı.
Boş Küme Ne Demek?
Matematikte boş küme, içinde hiçbir eleman bulunmayan bir kümedir. Yani sıfırdır. Ama sıfır, bazen bir şeyleri açıklamak için o kadar derin, o kadar büyük bir anlam taşır ki, hayatımıza dair tüm eksiklikleri yansıtır. Öyle ya, her şeyin olduğu yerden, bir şeyin hiç olmaması… Çoğu insan bunu fark etmez, ama bir kümenin boş olma halinin büyüklüğü, düşündüğümüzde çok daha geniş bir anlam taşır.
Bir akşam Kayseri’nin merkezinden geçerken, boş bir sokakta yürüyordum. Düşüncelerim kafamda dönen bir tür fırtına gibiydi. O an neyi aradığımı bile bilmiyordum. Bir yanda sevgilimle olan ilişkim, bir yanda iş hayatındaki belirsizlikler, öte yanda ise bir türlü istediğim gibi gitmeyen eğitim hayatım vardı. Sanki etrafımda her şey vardı ama bana ait olmayan bir şeyler… Boşluk. O boşluk, kaybolan zamanlarımdı. Tıpkı boş küme gibi, dışarıdan bakıldığında varmış gibi görünen, ama içinde hiçbir şey bulunmayan bir durum.
O Gecede Boş Küme ile Tanışmak
Bir akşam, Kayseri’deki küçük kütüphanede vakit geçirirken, matematik kitaplarını karıştırıyordum. Okumak istediğim pek çok şey vardı, ama o günkü ruh halimle kesinlikle doğru kitabı bulamamıştım. O an bir kitap açtım, “Boş Küme” konusuna denk geldim. Düşündüm, boş küme, ne garip bir şey… Hemen bir iki sayfa okudum, fakat o sırada başka bir şey takıldı kafama. Boş küme, bir şeyin olmaması demekti ama ben sürekli olarak bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordum.
Bazen, bir olayda, bir insanla, bir yerde, hiç beklemediğin bir anda hissettiğin boşluk duygusu, aslında boş küme gibi bir şeydir. Belki de hayatın içindeki bu eksiklikler, o kümenin içindeki hiçbir şeyin bulunmaması gibi… Belki o kadar anlamlıdır ki, bizi dönüp durmaya zorlar.
O geceyi hatırlıyorum. Kütüphanede çok garip bir his vardı. Dışarıda Kayseri’nin o soğuk gecesi, karanlık yavaşça şehri sarhoş ediyordu. Kütüphanede tek başımaydım. O kadar yalnız hissettim ki… Ve tam o sırada fark ettim; ben de sanki boş kümeye benziyordum. Boş ve bir türlü dolması gereken bir şeylere, olaylara, insanlara ihtiyacım vardı. Ama bazen hiçbir şeyin olmaması, sadece sıfır olan bir küme, insanı en çok huzura kavuşturuyordu. Hiçbir şeyin olmadığı bir yer, insanın başını dinlemesi için belki de en güzel yerdi.
Bir Çözüm Arayışı
Boş küme gibi bir şey bulduğumda, bu sorunun çözülmeyecek bir şey olduğunu düşündüm. Yani, boş küme bulunduğunda, ona eklenen hiçbir eleman yoktur, işte tam da bu yüzden bu kavramı anladığımda rahatladım. Evet, boş küme çözülmezdi, ama anlaşılır ve kabul edilirdi. Bunu kabul ettiğimde, bir yükten kurtulduğumu hissettim. Yalnızlık, belki de en doğru kelimeydi… Ama yalnızlık, kötü bir şey değildi. Sadece bir ara noktaydı, bir geçiş süreci. Birini bulduğunda, o boşluk dolabilirdi. Ama o an için, bu boşlukla yüzleşmek, bana bir şeyleri öğretmeye başlamıştı.
Kayseri’de bir akşam, tek başına bir çayı içip bir arkadaşın yazdığı mektubu okurken, bu boş küme fikri belki de en çok ihtiyacım olan şeydi. Ve aslında, bazen hiçbir şeyin olmaması gerektiğini kabul edebilmek, bir insanın iç dünyasında en büyük yolculuklardan biri olabilir.
Boş Küme ve Hayatın Gerçek Anlamı
Zamanla boş küme, içsel bir keşif yolculuğuna dönüşmeye başladı. Hayatımda bir şeylerin olmaması, belki de her şeyin eksik olmasını gerektirmiyordu. Çünkü belki de her zaman bir şeylerin olmaması, bir noktada bir şeylerin olabilmesi için gerekliydi. Kıskançlık, aşırı beklentiler, duygusal çöküntüler… Hepsi boş kümeydi. İçimden silinmesi gereken şeylerdi. Çünkü boş kümeyi kabul etmek, aslında hayatın gerçek anlamını anlamaya başlamaktı.
Bir süre sonra, etrafımdaki insanlara, olaylara, yaşamın koşullarına daha sakin bir gözle bakmaya başladım. Zihnimdeki o boşluk, bana bir şeyleri doğru görme fırsatı sunuyordu. Kimse, her zaman istediği her şeyin peşinden koşmak zorunda değildi. Bazen de, hiç olmasa bile, hayatı olduğu gibi kabul etmek, bazen hiç düşünmediğiniz şekilde sizi özgürleştiriyordu.
Sonunda fark ettim ki, boş küme, yalnızca bir matematiksel kavram değildi. O, hayatta bir an, bir durak, bir kabul etme yoluydu. Bir noktada, bir şeylerin olmaması da bir anlam taşır, diye düşündüm. Ben de, bu eksikliklerin içinde büyüdüm. Her şeyin boş olduğu, ama bir gün tüm bu boşluğun içini güzel şeylerle doldurabileceğimi düşündüm. O an, belki de boş küme, anlam bulduğum, içimdeki karanlıkta bir ışık olan bir şeydi.
Boş Küme Bir Gün Dolar mı?
Zamanla hayatımda eksik olan her şey yerine oturmaya başladı. Bu, bir insanın içindeki boşluğu her zaman kolayca dolduramayacağı bir gerçektir. Ancak o boşluğun içinde bulunduğunda, her şeyin sıfır olduğunu kabul edebilmek ve sadece o boşluğa bakmak, o eksikliği kabullenmek çok daha önemli bir adımdı. O zaman, boş küme nasıl bulunur sorusuna farklı bir açıdan bakmaya başladım. Bazen, hiç bir şeyin olmadığını kabul etmek, en büyük çözüm olabilir.
Şimdi kayıplarımı kabul ediyorum, eksikliklerimle barıştım. Hala içimde bazen boş kümeler arıyorum, ama onları bulduğumda, artık korkmuyor ya da üzülmüyorum. Çünkü boş küme, bazen içindeki her şeyi daha anlamlı yapabilmek için vardır. Zihnindeki boşlukla yüzleştiğinde, belki de hayat sana en güzel yönlerini gösterebilir.
Hayat bazen boş küme gibidir, ama bir noktada ne eksik olduğunu anladığında, her şeyin neden ve nasıl şekilleneceğini de öğreniyorsun.
Ve böylece Kayseri’nin ışıkları altında, içimdeki boş küme giderek yerini farkındalıkla dolmaya başladı.